Όσες φορές αντέξεις

Image

Καθως εβγαινα για αλλη μια φορα,στην κανονικη μου ωρα,απο τον ανελκυστηρα,σκεφτομουν πως η ζωη μου,με τις μερες τις που γινονται ολο και πιο ομοιες στις λεπτομερειες τους,μοιαζει με εκεινες τις τιμωριες που επιβαλλονται στους μαθητες αναλογα με τα σφαλματα τους,να γραψουν δεκα,εκατο ή και περισσοτερες φορες την ιδια φραση που τουλαχιστον εξαιτιας των πολλων επαναληψεων γινεται παραλογη,μονο που στη δικη μου περιπτωση προκειται για μια τιμωρια που λεει:»οσες φορες αντεξεις»
                                                                                                          Φραντς Καφκα
                                                                                                 Ημερολογια Β’ 1914-1923

Αυτη είναι η εισαγωγή του βιβλίου »Οσες φορες αντεξεις» της Αμαντα Μιχαλοπουλου,που ξεκινησα προσφατα να διαβαζω.Αυτο ακριβως το αποσπασμα του Καφκα ηταν που με »επεισε» να το παρω.Στην σελιδα 15 πειστηκα οτι αυτο το βιβλιο ηταν μια πετυχημενη αγορα..Χρειαζομουν κατι να με βαλει σε σκεψεις και το βρηκα:
»Μόνο σε αυτές τις ακραίες καταστάσεις καταλαβαίνει κανείς πως κάθε άνθρωπος είναι ανεπανόρθωτα χαμένος και μόνο η παρατήρηση τών αλλων και του νόμου που βασιλεύει μέσα τους και παντού μπορεί να αποτελέσει μια παρηγοριά».
Σκεφτειτε το.Καλο βραδυ.

Advertisements

large-9.jpg

Εικόνα

Ας το σκεφτουμε..

Image

“Προσβολές που κάναμε τάχα πως δεν τις καταλάβαμε, μεγάλες αποφάσεις τη νύχτα που τις έθαψε σε λίγο ο ύπνος,
ένας τυφλός εγωισμός όταν χρειαζόταν λίγη κατανόηση ή μια ηλίθια συγχώρεση όταν έπρεπε να τους πιάσεις από το λαιμό.”

Τάσος Λειβαδίτης

Με αφορμή την χθεσινή παγκόσμια ημέρα για το σύνδρομο Down..

Image

Xθες,21 Μαρτίου,ήταν η παγκόσμια ημέρα για το Συνδρομο Down,η οποία καθιερώθηκε το 2006,με πρωτοβουλία του γιατρού Στυλιανού Αντωναράκη, καθηγητή Γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης.Με αφορμή αυτό,το site »Greek teachers» δημοσίευσε τη συνέντευξη του πρώτου στην Ευρώπη πτυχιούχου πανεπιστημίου παιδαγωγικων σπουδων που έχει σύνδρομο Down.

Ο 34χρονος Ισπανός Πάμπλο Πινέδα είναι ο πρώτος στην Ευρώπη πτυχιούχος πανεπιστημίου που έχει σύνδρομο Down. Χρειάζεται να περάσει ακόμη τέσσερις εξετάσεις, για να πραγματοποιήσει το όνειρό του: να γίνει δάσκαλος.

Αυτό δεν είναι τόσο ασυνήθιστο: στην Ισπανία το 85% των παιδιών με σύνδρομο Down πηγαίνουν στο κανονικό σχολείο. Η WELT ONLINE μίλησε με τον Πινέδα για τη μάθηση, την «καθυστέρηση» και για τα υπερπροστρατευμένα παιδιά.

Ο Πάμπλο Πινέδα τελείωσε τις σπουδές του παιδαγωγού και αυτό το Μάρτη έκανε την πρακτική εξάσκηση στην Κόρδοβα. Ο Πινέδα αυτήν την εποχή προετοιμάζεται για τις εξετάσεις για την άδεια άσκησης επαγγέλματος και του μένουν μόνο τέσσερις εξετάσεις για να τελειώσει τις σπουδές του στην ψυχολογία και παιδαγωγικά.

Στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Μάλαγα στα τέλη Απρίλη προβλήθηκε η ταινία «Και εγώ επίσης» που είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του Πινέδα και στην οποία ο ίδιος κρατά τον βασικό ρόλο: Ζωή, Αγάπη, Λύπη και Χαρά κατά τη διάρκεια των σπουδών. Με τον Πινέδα μίλησε ο Jan Marot.

WELT ONLINE: Πώς βιώσατε προσωπικά το σύνδρομο Down;

Πάμπλο Πινέδα: Δεν ήταν οι γονείς μου που μου το είπαν. Ήταν ο δάσκαλός μου. Ήμουν περίπου εφτά χρονών, όταν με ρώτησε αν ήξερα τι είναι το σύνδρομο Down. Φυσικά απάντησα ναι. Με κοίταξε έντονα και μου εξήγησε τη γενετική του συνδρόμου Down.

Στην ηλικία αυτή ήταν πραγματικά πολύ σκληρό. Για μένα αυτό ακουγόταν σαν αραμαϊκά. Ήταν πολύ βαρύ. Του έθεσα μόνο δύο ερωτήσεις: «Είμαι χαζός;» Απάντησε : «Όχι.» «Μπορώ να συνεχίσω να πηγαίνω στο σχολείο με τους φίλους μου;» Απάντησε : «Κανένα πρόβλημα» . Τα υπόλοιπα μου ήταν παντελώς αδιάφορα.

WELT ONLINE: Όπως η πλειοψηφία των παιδιών με σύνδρομο Down στην Ισπανία. Το 85% πηγαίνουν σε ένα κανονικό σχολείο.

Πινέδα: Ναι, τώρα. Όμως παλαιότερα δεν υπήρχε η ένταξη. Αυτό είναι η κορυφή μιας ανάπτυξης. Εγώ ήμουνα ο πρώτος μαθητής με σύνδρομο Down που πήγα σε ένα δημόσιο σχολείο.

WELT ONLINE: Τι αναμνήσεις έχετε από τα χρόνια του σχολείου;

Πινέδα: Στο σχολείο διασκέδαζα πολύ, περνούσα πολύ καλύτερα απ’ ό,τι με τους φίλους μου. Είχα υπέροχες, ενδιαφέρουσες και πολύ σκληρές εμπειρίες. Συνολικά ήταν μια απίστευτα πλούσια φάση της ζωής μου. Υπήρχαν καλύτερες και χειρότερες μέρες. Ιδιαίτερα η εφηβεία ήταν σκληρή. Αλλά αυτή είναι πάντα μια δύσκολη περίοδος. Εγώ δεν μπορούσα μερικές φορές να ζήσω με το σώμα μου και μέσα σ’ αυτό

WELT ONLINE: Γιατί επιλέξατε τις παιδαγωγικές σπουδές;

Πινέδα: Σαν παιδί είχα πολλές ιδέες. Ήθελα να γίνω δικηγόρος, κατόπιν δημοσιογράφος. Τότε ένας καθηγητής και μέντορας μου με συμβούλεψε να γίνω δάσκαλος, γιατί τα παιδαγωγικά προσφέρουν περισσότερες επιλογές. Μου είπε ότι οι άλλες επιστήμες είναι σκληρές και ανταγωνιστικές. Δεν το έχω μετανιώσει ούτε δευτερόλεπτο. Μου αρέσει να εργάζομαι με παιδιά, νιώθω πολύ χρήσιμος.

WELT ONLINE: Ακολουθείτε αυστηρά κάποιο σταθερό ημερήσιο πρόγραμμα μελέτης;

Πινέδα: Από το τίποτα βγαίνει τίποτα. Μελετώ περίπου 6-7 ώρες τη μέρα. Τα βράδια τα έχω ελεύθερα. Διαβάζω πάντα με μουσική. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, οι σπουδές δεν είναι εύκολες και το σύνδρομο Down με περιορίζει κατά 30% , πράγμα που τις καθιστά δυσκολότερες. Ο καθένας πρέπει να παλεύει για το μέλλον του.

WELT ONLINE: Τι σημαίνει και τι σημασιοδοτεί το είναι κανείς ο πρώτος με σύνδρομο Down πτυχιούχος στην Ευρώπη;

Πινέδα: Είναι μια μεγάλη ευθύνη. Γνωρίζω ότι οι πατέρες και οι μητέρες που έχουν παιδιά με σύνδρομο Down χρειάζονται κάποιον να τους δείξει και να τους πει:

«Το παιδί σου μπορεί να το κάνει αυτό». Και τα μέσα μπορούν να συνδράμουν, καθώς ψάχνουν για αξιόλογες ειδήσεις. Θέλω να δώσω πρόσωπο σε ένα κομμάτι του πληθυσμού , που σχεδόν ποτέ δεν θεωρείται αντικείμενο είδησης. Αρέσω στα μέσα – μου τηλεφωνούν τριάντα φορές τη μέρα. Αυτό είναι μερικές φορές εξαντλητικό.

WELT ONLINE: Σας έχουν ήδη προσφέρει θέσεις εργασίας;

Πινέδα: Όχι ακόμη. Όταν πετύχω τις εξετάσεις και πάρω την άδεια άσκησης επαγγέλματος του δάσκαλου, θα πλησιάσω το στόχο μου, να έχω δηλαδή ένα σταθερό εισόδημα. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας στη Σεβίλλη συγκατοικούσα με ένα συνάδελφο. Για μένα έχει μεγάλη σημασία να οργανώσω την ανεξαρτησία μου .Δεν ξέρω ακόμη πού θα εργαστώ. Μπορεί στην επιμόρφωση, στον επαγγελματικό προσανατολισμό, στην συμβουλευτική, ποιος ξέρει. Είμαι ευέλικτος

WELT ONLINE: Τι είναι, κατά τη γνώμη σας, η «οπισθοδρομική / καθυστερημένη κοινωνία»;

Πινέδα: Το μεγαλύτερο έλλειμμα της κοινωνίας είναι το ότι δεν μπορεί να κατανοήσει τη διαφορετικότητα. Λόγω της έλλειψης κατανόησης κολλά κάποιος/ α ταμπέλες. «Οι ομοφυλόφιλοι», «οι Ξένοι/ μετανάστες» και φτάνει μέχρι το σημείο «Οι γυναίκες».

Χωρίζουν σε ομάδες, δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν «το διαφορετικό». Το απομονώνουν , το απλοποιούν ή το αποφεύγουν με κάθε τρόπο. Δημιουργούνται στερεότυπα, προκαταλήψεις μέχρι και λέξεις, όπως «discapacidad» (ανικανότητα) στα ισπανικά για να δηλωθεί η έννοια της υστέρησης ή καθυστέρησης..

WELT ONLINE: Ποια εναλλακτική λύση θα υπήρχε για σας; Διότι και η ισπανική λέξη «Minusvalido» («κατώτερος/ κατώτερης αξίας») δεν είναι σε καμιά περίπτωση κατάλληλη…

Πινέδα: Είναι προσβολή να αποκαλείς κάποιον «ανίκανο» ή «καθυστερημένο». Γιατί να μην τον αποκαλείς «αλλιώτικο» ή «διαφορετικό άνθρωπο»; Με τον όρο σύνδρομο Down περιγράφεται μια γενετική μετάλλαξη κατά την οποία το χρωμόσωμα 21παρουσιάζεται τρεις φορές (εξ ου και ο όρος τρισωμία -21).

WELT ONLINE: Ποια είναι η γνώμη σας για την έκτρωση εμβρύων στα οποία έχει προγεννητικά διαγνωστεί κάποια καθυστέρηση, πράγμα που αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης αυτή την εποχή στη Γερμανία;

Πινέδα: Είμαι αντίθετος στην έκτρωση. Όχι για ηθικούς λόγους αλλά λόγω της εμπειρίας μου. Είναι δύσκολες καταστάσεις και εμπειρίες, αλλά σε εμπλουτίζουν ως άνθρωπο. Εξαιτίας της έκτρωσης κάποιος/α δεν θα τις βιώσει ποτέ .Γονείς με παιδιά που είναι «διαφορετικά» γίνονται καλύτεροι γονείς.

Γίνονται ανεκτικότεροι και πιο αλληλέγγυοι. Δεν είναι καλό να επιλέγεις ένα παιδί «`a la carte». Σε τελική ανάλυση επιλέγουμε το τέλειο. Και όταν όλοι είναι ίδιοι, τότε είμαστε σε πολλά φτωχότεροι. Ακόμη και τα λουλούδια διαφέρουν ,αλλά όλα είναι όμορφα.. Αυτή η τάση για ομογενοποίηση είναι κακή .Όταν όλοι σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, έχουν την ίδια εμφάνιση, είναι όλοι ομοιόμορφοι, αυτό είναι ο Φασισμός.

WELT ONLINE: Η ταινία, που είχε τη ζωή σας ως έμπνευση, είχε ρομαντικά στοιχεία (στιγμές). Ονειρεύεστε να κάνετε τη δική σας οικογένεια;

Πινέδα: Αυτό είναι δύσκολο. Η λογοτεχνία για το σύνδρομο Down στρέφεται κυρίως γύρω από τη γενετική, την αντίληψη ή τη συμπεριφορά. Ποτέ δεν συζητιέται η συμπάθεια μεταξύ ανθρώπων με σύνδρομο Down. Σ’ αυτό ακριβώς φαίνεται η μεγάλη δύναμη της ηθικής.

Στην Ισπανία, μετά από 40 χρόνια δικτατορίας του Φράνκο και με μια σταθερά διαμαρτυρόμενη καθολική εκκλησία, αυτό αποτελεί θέμα ταμπού. Είναι δύσκολο να μιλήσεις για σεξ. Πρέπει τελικά κανείς να διαχωρίσει την ηθική από την πράξη. Μερικά Μέσα έχουν μια σχεδόν άρρωστη απληστία να δημιουργούν εντυπώσεις (να προκαλούν). Αρνήθηκα μια πρόσκληση για συμμετοχή σε ένα talk show, που ονομάζεται «La Noria» όπου το θέμα θα ήταν σχετικό με Σεξ και Αναπηρία.

Μου ήταν αδύνατο να πάω, είναι πολύ προκλητικό και μόνο για δημιουργία εντυπώσεων. Αυτό είναι ένα ιδιωτικό, ακανθώδες θέμα, ακόμα και κάποιοι φίλοι μου με απέτρεψαν από το να συμμετέχω. Και οι άνθρωποι της τηλεόρασης έμειναν άναυδοι μετά την άρνησή μου.

WELT ONLINE: Στην Αυστρία και στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του ναζισμού δολοφονήθηκε αμέτρητο πλήθος ανθρώπων με σύνδρομο Down Από μεταπολεμικές μελέτες για χρόνια ήταν διαδεδομένη η εντύπωση ότι το σύνδρομο Down συνδέεται με προσδόκιμο ζωής τα 30 χρόνια;

Πινέδα: Αυτά είναι μύθοι που δημιουργούνται σύμφωνα με την ιστορία των κρατών και της επιστήμης. Η κατάσταση σήμερα είναι τελείως διαφορετική. Φτάνουμε στα γηρατειά. Εξαρτάται από το πόσο υγιείς διατηρούμαστε , σωματικά και πνευματικά. Εγώ, όπως και πολλοί νέοι άνθρωποι με σύνδρομο Down ήμουν υπέρβαρος.

Με γυμναστική και σωστή διατροφή έχασα 12 κιλά. Είχα, επίσης, την τύχη να μεγαλώσω σε μια οικογένεια με πνευματικά ενδιαφέροντα. Με εφημερίδες και μια βιβλιοθήκη γι’ αυτό από πολύ νωρίς είχα περιέργεια και ενδιαφέροντα. Όταν απαγορεύεις σε κάποιον την καλλιέργεια, κατά έναν τρόπο τον σκοτώνεις.

WELT ONLINE: Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το ουσιαστικό κατά την ανατροφή παιδιών με σύνδρομο Down;

Πινέδα: Η Αυστρία, η Ελβετία και η Γερμανία πολιτισμικά διαφέρουν από την Ισπανία. Ίσως εκεί (Ισπανία) με καταλαβαίνουν περισσότερο. 1ον: Πρέπει να συμπεριφέρεστε στο παιδί σας όπως σε ένα παιδί και όχι όπως σε έναν «ανάπηρο».

Έτσι πρέπει να το αναθρέψετε και να το εκπαιδεύσετε (μορφώσετε). Πρέπει να μιλάτε με το παιδί σας, γιατί ο χειρότερος εχθρός για τα παιδιά με σύνδρομο Down. είναι η σιωπή. Δεν πρέπει να έχετε κανένα κόμπλεξ . Βγείτε μαζί τους έξω στον κόσμο.

Πρέπει να δείξετε στους άλλους ότι αυτό είναι το παιδί σας. Δεν πρέπει ποτέ να είστε υπερπροστατευτικοί, ποτέ. Πρέπει να του δίνετε φυσικά και πνευματικά ερεθίσματα και έτσι να το διδάξετε να είναι αυτόνομο. Γιατί τι θα συμβεί όταν κάποτε δεν θα είστε πια κοντά του ως γονείς;

Πηγη:greekteachers.gr

Στα μονοπατια της ποιησης #1

375510_333252916701373_278147965545202_1416493_1490925583_n

Πρέπει να βρούμε ξανά το γέλιο μας
να βρούμε την αποξεχασμένη πράξη μας
να βρούμε τις λέξεις που τις μνημονεύουν
να βρούμε τη φωνή μας
γιατί η αλήθεια θέλει την πράξη μας για να υπάρξει
θέλει τη λέξη μας για να μη σβηστεί
θέλει τη φωνή μας για ν’ ακουστεί ως πέρα..

~Τίτος Πατρίκιος

 

Ας βγει και κατι καλο απο το ατελειωτο διαβασμα στην ιστορια της λογοτεχνιας για αυτη την εξεταστικη…

Προκαταλήψεις.

Image

Περιτυλίγουμε το φυσιογνωμικό περίβλημα του πλάσματος που βλέπουμε με όλες τις ιδέες που έχουμε ήδη σχηματίσει για εκείνο,και στην πλήρη εικόνα του που συνθέτουμε μέσα στο μυαλό μας,οι ιδέες αυτές έχουν σίγουρα την κυρίαρχη θέση.Στο τέλος γεμίζουν τόσο ολοκληρωτικά την καμπύλη του μάγουλου,ακολουθούν με τέτοια ακρίβεια τη γραμμή της μύτης,αναμειγνύονται τόσο αρμονικά με τον ήχο της φωνής του,ώστε μοιάζουν πια να μην είναι παρά ένα διάφανο κάλυμμα,έτσι ώστε κάθε φορά που βλέπουμε το πρόσωπο ή ακούμε τη φωνή του,τις δικές μας ιδέες γι’αυτόν αναγνωρίζουμε κι αυτές παρακολουθούμε..(Προύστ)

Το παραπάνω απόσπασμα το διάβασα στο βιβλίο του Irvin Yalom »Ο δήμιος του έρωτα»….

Παρακάτω ο συγγραφέας γράφει: »Κάθε φορά που βλέπουμε το πρόσωπο του…τις δικές μας ιδέες γι’αυτόν αναγνωρίζουμε-τα λόγια αυτά μας δίνουν ένα κλειδί για να καταλάβουμε πολλές σχέσεις που ναυάγησαν».

Ποια είναι η γνώμη μου;Πιστεύω οτι η προκατάληψη για ένα άτομο όντως μας δεσμεύει και δυσκολεύει την πραγματική αναγνώριση του άλλου,όπως ακριβώς είναι κ όχι όπως εμείς θέλουμε να τον βλέπουμε…Είναι κάτι που χρειάζεται χρόνο σκέψης και,σαφέστατα,χρόνο συζήτησης…Αλλά αξίζει τον κόπο να αναλογιστεί κανείς,μπορούμε να μη δημιουργούμε προκαταλήψεις για τους ανθρώπους;Μπορούμε να είμαστε ποτέ πραγματικά αντικειμενικοί;

Καλό σας βράδυ!

Μια φορά και έναν καιρό…

Image

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε στην Αθήνα ένα νεαρό κορίτσι σαν όλα τα άλλα. Ένα πρωί κατέβηκε στο περίπτερο να πάρει καπνό κι αντί να γυρίσει σπίτι της να δει την ταινία που είχε αφήσει, αποφάσισε να πάρει το λεωφορείο για το κέντρο της πόλης.

Κατέβηκε στο τέρμα της γραμμής και κατευθύνθηκε προς την πλατεία Συντάγματος με αργά, νωχελικά βήματα παρατηρώντας τους ανθρώπους που περνούσαν από δίπλα της. Ανέβηκε τις σκάλες της πλατείας και στάθηκε λίγο ακίνητη να κοιτάξει εκείνο το κτήριο που έλεγαν Βουλή με τις περίεργες κρεμ αποχρώσεις γύρω από τα παράθυρα. Στάθηκε εκεί κάμποση ώρα όρθια κι ακίνητη. Δεν της έδωσε κανείς σημασία, μέχρι που πήρε να βραδιάζει και τότε αποφάσισε να γυρίσει σπίτι της.

Το επόμενο πρωί, σηκώθηκε, ντύθηκε, πήρε νερό και σνακ και κίνησε πάλι για το σημείο εκείνο όπου την προηγούμενη μέρα είχε μείνει ακίνητη να κοιτάζει το κτήριο με τα ανεξήγητης απόχρωσης παράθυρα. Κοιτούσε μοναχά προς την απέναντι πλευρά και δεν έδινε καθόλου σημασία στο τι γινόταν γύρω της καθώς και η ίδια ήταν απαρατήρητη στους περαστικούς. Έμεινε εκεί χωρίς να γυρίσει το βλέμμα της και μόλις συμπληρώθηκαν οχτώ ώρες πήρε πάλι τον δρόμο του γυρισμού.

Τα επόμενα πρωινά, με εξαίρεση τα Σάββατα και τις Κυριακές, το νεαρό κορίτσι ακολουθούσε ακριβώς την ίδια διαδικασία. Σηκωνόταν, ετοιμαζόταν, έπαιρνε τις προμήθειές της, ένα μαξιλάρι να κάθεται για λίγο άμα κουραζόταν από την ορθοστασία και πήγαινε ακριβώς μπροστά από τις σκάλες της πλατείας Συντάγματος να κοιτάζει το κτήριο της Βουλής. Οι περαστικοί συνέχιζαν να την αγνοούν μόνο που είχε γίνει αντιληπτή στους μόνιμους ανθρώπους της πλατείας. Οι περιπτεράδες άρχισαν να συζητάνε γι’ αυτό το παράξενο κορίτσι που κλείνει οχτάωρα να στέκεται και να κοιτάζει την Βουλή.

Είχε περάσει έτσι ένας μήνας που η κοπέλα στηνόταν εκεί και δεν άργησε να την ανακαλύψει ένα τηλεοπτικό συνεργείο που έκανε ρεπορτάζ στους δρόμους της πόλης. Ο δημοσιογράφος πήγε κοντά στο κορίτσι να του πιάσει την κουβέντα και να δει κυρίως αν ήταν όντως προβληματική και μειωμένης αντίληψης όπως την είχαν χαρακτηρίσει μερικοί.

-Καλησπέρα, κοπελιά.

-Καλησπέρα σας.

-Είμαι από την τηλεόραση. Θα σε πείραζε να μας μιλήσεις για λίγο;

-Καθόλου. Σας ακούω.

-Κάτοικοι και εργαζόμενοι της περιοχής λένε πως τον τελευταίο καιρό έρχεσαι εδώ τα πρωινά, στέκεσαι απέναντι από την Βουλή για ώρες και μετά φεύγεις. Θες να μας εξηγήσεις γιατί το κάνεις αυτό;

-Είναι η απάντησή μου στην τιμωρία μου.

-Τιμωρία για ποιο πράγμα; Πού έφταιξες;

-Δεν έχω ιδέα. Αλλά για να με τιμωρεί έτσι η χώρα που με μεγάλωσε, κάτι κακό θα έχω κάνει.

-Θες να πεις πώς αυτή σου η κίνηση είναι ένα είδος διαμαρτυρίας;

-Τι να σας πω. Δεν ήμουν ποτέ πολιτικό όν, δεν καταλαβαίνω από κόμματα και συστήματα, μόνο ξέρω πως ψάχνω μιαν απάντηση από αυτούς απέναντί μου. Και σκέφτηκα ότι όλα αυτά τα χρόνια στις πορείες οι άνθρωποι πηγαίνουν πάνω κάτω στους δρόμους κι ίσως γι’ αυτό οι αρμόδιοι να μη μπορούν να τους βρουν. Έτσι, αποφάσισα να σταθώ ακίνητη ώστε αν θελήσουν να με αναζητήσουν, να ξέρουν πού θα με βρουν. Ακριβώς απέναντί τους.

-Εσύ με τι ασχολείσαι;

-Όπως καταλαβαίνετε, είμαι άνεργη.  Η δουλειά μου τον τελευταίο μήνα είναι να περιμένω απαντήσεις.

-Αντί να κάθεσαι όμως εδώ απέναντι κλείνοντας οχτάωρα, δεν θα έπρεπε να κυνηγήσεις κάποια δουλειά, αφού είσαι άνεργη όπως λες;

-Όταν ήμουν μικρή είχα την εντύπωση πως να έχεις δουλειά σημαίνει να παράγεις έργο και να αποζημιώνεσαι για τους κόπους σου. Αυτή η έννοια σήμερα έχει αλλάξει εντελώς κι αν δε μπορώ να αναγνωρίσω κάτι, τότε πώς θα το αναζητήσω; Άλλωστε, το δοκίμασα για πάνω από δύο χρόνια. Μου έλεγαν όλοι πως ήμουν άπειρη, κάτι που εγώ θεωρούσα πολύ καλό γιατί και το σύμπαν είναι άπειρο κι έχουμε τόσα να μάθουμε από αυτό.

-Σε αυτούς που θα σε κατηγορήσουν ότι είσαι άλλη μια τεμπέλα της νέας γενιάς που παραπονιέσαι χωρίς να κάνεις τίποτα ουσιαστικό, τι έχεις να πεις;

-Το όνομά μου είναι Κατερίνα, δουλεύω σαν αισθητικός και τώρα μου έγινε μείωση μισθού και ωραρίου απαιτώντας από μένα να ζω με 500 ευρώ. Το όνομά μου είναι Μαρία και μαζί με τον αδερφό μου τον Γιώργο, ανοίγουμε το μαγαζί από τις εφτά το πρωί, κλείνουμε στις οχτώ το βράδυ και προσπαθούμε να ξεχρεώσουμε τα χρέη μας. Το όνομά μου είναι Σοφία, είμαι καθηγήτρια σχεδόν τριάντα χρόνια και βλέπω τη σύνταξή μου να κάνει φτερά. Το όνομά μου είναι Δημήτρης, είμαι 29 χρονών, ζω με την οικογένειά μου ενώ πολύ θα ήθελα να πιάσω ένα σπίτι μόνος μου. Ο μισθός μου φτάνει για ένα νοίκι και δύο παστίτσια το μήνα.

-Εσύ, όμως, δε μας λες ποια πραγματικά είσαι.

-Α, εγώ; Είμαι απλά η Ελένη.

Οι άνθρωποι της τηλεόρασης μάζεψαν τον εξοπλισμό τους κι έφυγαν χασκογελώντας αφήνοντας πίσω τους το κορίτσι να κοιτάζει την Βουλή. Μετά από λίγο καιρό κι ενώ κανείς πέρα από τους ανθρώπους της πλατείας δεν είχε μάθει τίποτα γι’ αυτό το κορίτσι, δυο αστυνομικοί μετά από ανώνυμη κλήση μάζεψαν τη νεαρή και την έστειλαν πίσω στο σπίτι της.

Το κορίτσι, τότε, έστριψε ένα τσιγάρο και πάτησε το κουμπί να συνεχίσει η ταινία που είχε αφήσει να παίζει. Από την οθόνη και τα ηχεία ακούστηκε «Μα εγώ, ως είμαι φτωχός, έχω μόνο τα όνειρά μου. Άπλωσα τα όνειρά μου στα πόδια σου. Περπάτα με βήματα απαλά γιατί πατάς τα όνειρά μου».

Previous Older Entries