Leo Buscaglia

Image

 

Leo Buscaglia για τη συνέχεια….Αποφάσισα να δώσω μία νότα αισιοδοξίας στο μπλογκ μου(αφού είμαι στην αρχή ας μην πέσουμε κατευθείαν στα »σκληρά»..

Λοιπόν,ο Buscaglia υπήρξε ένας από τους συγγραφείς που βοήθησαν πολύ κόσμο,όπως άλλωστε βοήθησε και μένα την ίδια,να δωσει μια νότα αισιοδοξίας στη ζωή του…Έχει αποκαλεσθεί από πολλούς ως ουτοπικός(και για να πω την αλήθεια τον έχω αποκαλέσει και εγω ετσι),αλλά όλοι χρειάζονται κάποιον να τους λέει οτι όλα θα πάνε καλα..Και αυτός ο άνθρωπος είναι ο Leo Buscaglia…Όπως φαίνεται και από την εικόνα θα μιλήσω για το »Να ζεις,να αγαπας και να μαθαίνεις»,ένα βιβλίο του οποίου η αισιοδοξία είναι διάχυτη σε κάθε σελίδα του…Θα παραθέσω το αγαπημένο μου απόσπασμα εδώ:

Σαν άτομα δεν πρέπει να αρκούμαστε στο να γίνουμε απλώς σαν τους άλλους. Πρέπει να πολεμήσουμε το σύστημα. Πάρτε για παράδειγμα τους καθηγητές των τεχνικών. (Δεν έχω τίποτε εναντίον των καθηγητών των τεχνικών. Τους λυπάμαι τους καημένους.) Θυμάμαι τις φορές που έρχονταν στην τάξη μου στο Δημοτικό κι είμαι σίγουρος ότι τους θυμόσαστε κι εσείς. Σας έδιναν ένα κομμάτι χαρτί, ο δάσκαλος ετοίμαζε τον πίνακα, κι εσείς περιμένατε γεμάτοι ενθουσιασμό. Θα ήταν η ώρα των τεχνικών. Είχατε μπροστά σας μια σειρά από κραγιόνια, δένατε τα χέρια σας και περιμένατε. Σε λίγο ερχόταν τρέχοντας μια ταλαίπωρη, εξαντλημένη γυναίκα,που βιαζόταν γιατί έπρεπε να διδάξει τεχνικά σε άλλες δεκατέσσερις τάξεις αυτή τη μέρα. Ορμούσε μέσα με το καπέλο της στραβοβαλμένο, λαχανιασμένη και ανάγγελε:
«Καλημέρα, παιδία. Σήμερα θα ζωγραφίσουμε ένα δέντρο. «Ζήτω» ,έλεγαν τα παιδιά,
«θα ζωγραφίσουμε ένα δέντρο!». Έπαιρνε λοιπόν ένα πράσινο κραγιόνι και σχεδίαζε αυτό το μεγάλο πράσινο πράγμα. Μετά του σχεδίαζε μία καφετιά βάση και λίγα χορταράκια. «Αυτό είναι ένα δέντρο», έλεγε. Και τα παιδιά το κοίταζαν καλά κι έλεγαν,
«Αυτό δεν είναι δέντρο, είναι γλειφιντζούρι». Εκείνη όμως επέμενε και μοίραζε τα χαρτιά λέγοντας: «Τώρα ζωγραφίστε κι εσείς ένα δέντρο».
Στην πραγματικότητα δεν εννοούσε «Ζωγραφίστε ένα δέντρο», αλλά «Ζωγραφίστε το δέντρο μου». Και όσο πιο γρήγορα καταλάβαινες τι ήθελε και κατάφερνες να μιμηθείς το γλειφιντζούρι και να της το δώσεις, τόσο πιο εύκολα έπαιρνες Α.
Υπήρχε όμως πάντα ο μικρούλης που ήξερε ότι αυτό δεν ήταν δέντρο, γιατί είχε δει τα δέντρα έτσι όπως δεν τα είχε ζήσει ποτέ η καθηγήτρια των τεχνικών. Είχε πέσει απο ένα δέντρο, είχε δαγκώσει ένα δέντρο ,είχε μυρίσει ένα δέντρο, είχε καθήσει στα κλαδιά ενός δέντρου, είχε ακούσει τον άνεμο να περνάει μέσα από το φύλλωμα ενός δέντρου και ήξερε, πως το δικό της δέντρο ήταν γλειφιντζούρι. Έτσι έπαιρνε το μοβ και το πορτοκαλί και το μπλε και το ροζ και το πράσινο και γέμιζε τη σελίδα του και μετά σηκωνόταν και της το πήγαινε χαρούμενος. Η καθηγήτρια το κοίταζε και έλεγε: «Ω, Θεέ μου, εγκεφαλική βλάβη – να πάει σε ειδική τάξη»
..Πόσος καιρός χρειάζεται για να καταλάβει κάποιος ότι αυτό που του λές στην πραγματικότητα είναι…
«Για να σε περάσω,θέλω να μιμηθείς το δέντρο μου».
Έτσι πηγαίνουν τα πράγματα από την πρώτη του Δημοτικού ώς τα σεμινάρια του Πανεπιστημίου. Εγώ διδάσκω σε σεμινάρια στο Πανεπιστήμιο. Είναι απίστευτο το πώς έχουν μάθει πια να παπαγαλίζουν τα παιδιά που έχουν φτάσει σ’αυτό το επίπεδο. Ρωτάτε αν σκέφτονται; Μην λέτε ανοησίες. Μπορούν να σου επαναλάβουν λέξη προς λέξη τα στοιχεία που τους δίνεις. Και δεν μπορείς να τα κατηγορήσεις αυτά τα παιδιά,γιατί έτσι έμαθαν. Τους λες: «Σκέψου δημιουργικά» και τους πιάνει φόβος. «Δεν το εννοεί πραγματικά αυτό, έτσι δεν είναι; «Τι συμβαίνει λοιπόν στη μοναδικότητα μας, τι συμβαίνει στο δέντρο μας;
Όλη αυτή η μοναδικότητα χάνεται στον πάτο της θάλασσας.
Όλοι είναι σαν όλους κι όλοι είναι ευτυχισμένοι…

Αυτό είναι ένα από τα πολλά σημεία του βιβλίου που καταλαβαίνεις οτι οι σελίδες θέλουν να σου δείξουν ένα διαφορετικό μονοπάτι και όχι το πεπατημένο. Το έργο του αποπνέει αισιοδοξία,αυτοσεβασμό,αυτοεκτίμηση,αποφασιστικότητα,ελπίδα..Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όσους δεν το έχουν διαβάσει…Αυτοί που το έχετε διαβάσει,περιμένω τη γνώμη σας..!!!Καλο βράδυ!!

Υ.Γ: Ο Leo Buscaglia ήταν καθηγητής της Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας..Πραγματικά,θα έδινα τα πάντα για να ήμουν σε-έστω μια- από αυτές τις συναρπαστικές διαλέξεις του(σίγουρα θα καταλάβατε ποιό είναι το αντικείμενο των σπουδών μου :p).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: