Αν επιμένεις,θα σου πω μια ιστορία..

Image 

«Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του…
Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος.Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.

Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.
Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.
Μα τι τον κρατάει;
Γιατί δεν το σκάει;
Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα.Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος.
Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: «Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;»
Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση.Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα.
Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα – ευτυχώς για μένα – ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν΄ ανακαλύψει την απάντηση.

Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ΄ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.

Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα το νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρόλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.
Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο…Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής.
Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του. Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση. Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του…

«Έτσι είναι, Ντεμιάν. Όλοι είμαστε λίγο – πολύ σαν τον τον ελέφαντα του τσίρκου.Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία.
Ζούμε πιστεύοντας ότι «δεν μπορούμε» να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και και δεν τα καταφέραμε.
Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα.Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω.»
Mεγαλώσαμε κουβαλώντας αυτό το μήνυμα που επιβάλαμε στον εαυτό μας και γι αυτό ποτέ ξανά δεν επιχειρήσαμε να λευτερωθούμε από το παλούκι.
Όταν , μερικές φορές, νιώθουμε τους χαλκάδες να σφίγγουν τα πόδια μας και ακούμε τον ήχο της αλυσίδας μας , κοιτάζουμε λοξά το παλούκι και σκεφτόμαστε:
Δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω.

H παραπάνω ιστορία είναι απο το βιβλίο »Να σου πω μια ιστορία» του Jorge Bucay.Αξίζει να καθίσουμε λίγο και να σκεφτούμε,να αναλογιστούμε τις δυνάμεις μας και το που μπορούμε να φτάσουμε,ωστέ ποτέ κανείς μας να μην βρεθεί στη θέση να υποτιμά τον εαυτο του και,κατ’επεκταση,να υποτιμαται απο τους αλλους.Καλο σας βραδυ!

Advertisements

Το ρίξαμε στα βαριά…

Image

Και να που ήρθε και η ώρα του Irvin Yalom να πάρει μια θέση στο μπλογκ μου..Στο παρελθόν έχω διαβάσει και το »Όταν έκλαψε ο Νίτσε» του ίδιου(φυσικά είδα και την ομώνυμη ταινία,για να επιβεβαιώσω για άλλη μια φορά οτι δεν πρέπει να διαβάζω το βιβλίο κ ύστερα  να βλέπω την ταινία του,αλλα μάλλον το ανάποδο).

Τέλοσπάντων, αυτό το ποστ έιναι αφιερωμένο στο »Στο ντιβάνι», ένα πραγματικά εξαιρετικό βιβλίο για το τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό των ψυχοθεραπευτών,ποιοί είναι οι προβληματισμοί τους,τα βήματα που ακολουθουν μέσα σε μια θεραπεία,αλλα και τι κάνουν τελικά όταν έχουν να αντιμετωπίσουν οι ίδιοι ένα πρόβλημα.

Μέσα στο βιβλίο διακρίνει κανείς έννοιες όπως το χρήμα,η ματαιοδοξία,η πολυτέλεια,ο ατομικισμός,η επιθετικότητα αλλά και την άλλη όψη τους: η μοναχικότητα,η ματαιότητα,η έλλειψη στοργής, η καταφυγή στη χρήση ουσιών.Όλα αυτά συνθέτουν ένα εξαιρετικό μωσαϊκό της τότε αμερικανικής κοινωνίας.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα,αν και θεωρείται κάπως βαρύ για καλοκαίρι..Μετά από αυτό το βιβλίο ο Irvin Yalom τείνει να γίνει ο αγαπημένος μου συγγραφέας(λόγω και της λατρείας μου για οτιδήποτε έχει σχέση με την ψυχολογία αλλά και την ψυχιατρική).

Να ευχηθώ,έστω και καθυστερημένα,καλό καλοκαίρι σε όλους σας,να περάσετε υπέροχα και να έχετε πάντα για συντροφιά ένα βιβλίο στην παραλία!Χαιρετώ!!!